Aktualnie jest 19 gość(ci) i 0 użytkownik(ów) online.
Jesteś anonimowym użytkownikiem. Możesz się zarejestrować za darmo klikając tutaj
|
|
 |
|
Tour de France: TOUR DE FRANCE 2007 - Ponad sto lat "Wielkiej Pętli" - Historia
Wysłano dnia 05-07-2007 przez michb |
|
 Na pomysł organizacji wyścigu kolarskiego, który w niedługim czasie stał się najważniejszymi zawodami w tej dyscyplinie sportu, wpadł Geo Lefevre. Pierwszym dyrektorem i patronem Tour de France (w skrócie TdF lub Tour) został redaktor naczelny francuskiej gazety "L'Auto" Henri Desgrange.
Wszystko o Tour de France 2007
Początki "Wielkiej Pętli"
1 lipca 1903r. na starcie w Paryżu stanęło 60 zawodników. Wyścig łączący największe miasta Francji, w tym : Lyon, Marsylię, Tuluzę i Nantes, podzielony został na 6 etapów, które zawodnicy pokonywali przez 19 dni. Do mety dotarło nieco ponad jedna trzecia kolarzy : 21, a najlepszym z nich był Francuz Maurice Garin. Rok później zwycięzcą został Henri Cornet. W latach 1905 - 1912 wyścig odbywał się na punkty. Zaś pierwszym kolarzem, który wygrał Tour de France więcej niż raz był reprezentant gospodarzy Lucien Petit - Breton, nazywany "Argentyńczykiem". Co ciekawe, tak naprawdę nazywał się Lucien Georges Mazan i nie był ani Bretończykiem, ani Argentyńczykiem. Pierwszym obcokrajowcem, który wygrał wyścig Dookoła Francji był Luksemburczyk François Faber w 1909r. On też był rok wcześniej pierwszym zagranicznym na podium. Zaś rok później (1910) TdF zabrał pierwszą ofiarę śmiertelną. Francuski kolarz Adolphe Heliere utonął w morzu w dzień przerwy.
"Maillot jaune" i Henri Desgrange
W 1919r. w "Wielkiej Pętli" (oryginalnie : "Le Grande Boucle") pojawił się jej wielki symbol : żółta koszulka, w której jedzie lider wyścigu, i którą zakłada na dekoracji po etapie. "Maillot jaune" (to po francusku) ma kolor żółty dlatego, że był to kolor "L'Auto". Wracając do postaci Desgrange'a, to trzeba podkreślić, że stawiał na samotny wysiłek zawodnika, tj. jakakolwiek pomoc z zewnątrz była surowo zabroniona i tak : zawodnik musiał absolutnie sam naprawiać defekt roweru i nie mógł od nikogo pożyczyć części, w tym koła czy wymienić roweru (nawet z własnej drużyny!).
Po I Wojnie
I Wojna Światowa przerwała organizację TdF na cztery lata (1914 - 1918). Jeszcze przed tym dwukrotnie zdołał zwyciężyć w wyścigu Belg Philippe Thijs (1912 - 1913), a dzieła dopełnił już po zakończeniu Wojny, wygrywając jako pierwszy w historii po raz trzeci w 1920r. W latach 20. XXw. po dwa razy w "Wielkiej Pętli" triumfowali obcokrajowcy : Belg Firmin Lambot (1919 i 1922), Włoch Ottavio Bottecchia (1924 - 1925) i Luksemburczyk Nicolas Frantz (1927 - 1928).
W 1927r. po raz pierwszy było więcej niż 18 etapów, a konkretnie aż 24. Od tego czasu tylko raz, w 1939r. (18) wyścig liczył mniej niż 20 etapów. Rekordowo wiele było ich zaś w 1987r. - aż 25.
Lata 30.…
W latach 30. na listę dwukrotnych triumfatorów wpisali się Francuz André Leducq (najlepszy w roku 1930 i 1932) oraz Belg Sylvere Maes (1931 i 1934). W 1933r. po raz pierwszy kolarze walczyli w klasyfikacji górskiej, a wygrał ją hiszpański wspinacz Vicente Trueba. W 1935r. Włoch Francisco Cepeda, po upadku, uderzył głową w kamień i zmarł po trzech dniach w szpitalu. Wybuch II Wojny Światowej był przyczyną drugiej i jak dotąd zarówno najdłuższej jak i ostatniej przerwy w organizacji Tour de France. Trwała ona siedem lat (1940 - 1946). Zakończyła ona także panowanie Henri Desgrange'a, którego na stanowisku dyrektora wyścigu zastąpił Jacques Goddet, który szefował wyścigiem przez dalszych 40 lat, czyli do 1988r.
Włosi i Szwajcarzy
W pierwszych edycjach "Wielkiej Pętli" po zakończeniu II Wojny Światowej brylowała dwójka Włochów. Gino Bartali dziesięć lat po swym zwycięstwie w 1938r., wygrał po raz drugi. Zaś w latach 1949 i 1952 najlepszy na francuskich szosach okazał się słynny "Campionissimo" Fausto Coppi, który w tych latach odniósł też dwa ze swych pięciu zwycięstw w Giro d'Italia i jednocześnie okazał się pierwszym, który zapisał na koncie sportowym taki wspaniały dublet, czyli Giro + Tour w jednym roku. W tym też okresie na dwa lata wyścigiem zawładnęli dwaj szwajcarscy panowie "K", czyli Ferdi Kübler i Hugo Koblet (zwycięzcy odpowiednio w 1950 i 1951r.).
Anquetil i Bobet
W 1953r. wprowadzono klasyfikację punktową. Pierwszym jej zwycięzcą okazał się Szwajcar Fritz Shaer. Na kolejnego wielokrotnego zwycięzcę całego wyścigu nie trzeba było wcale czekać. Przez trzy lata rok po roku (1953 - 1955) królem lipca był Francuz Louison Bobet. Jednak już wkrótce potem osiągnięcia tak jego jak i wszystkich wcześniejszych mistrzów zmiótł Jacques Anquetil. Francuz został pierwszym z pięciokrotnych zwycięzców Tour de France. Najpierw wygrał w 1957r., a ponownie był najlepszy w 1961r. i przez trzy następne lata.
Polonia
Tymczasem w 1956r. zwycięzcą Touru został Roger Walkowiak - Francuz, lecz potomek polskich emigrantów! Polonijny wątek w "Wielkiej Pętli" w tym okresie uzupełnia dwukrotne zwycięstwo w klasyfikacji punktowej Jean'a Graczyka w 1958 i 1960r. oraz 18. miejsce w całym wyścigu Edouard'a Klabinskiego w 1948r., który wówczas startował z polskim obywatelstwem (też był potomkiem polskich emigrantów i dopiero później zmienił obywatelstwo na francuskie; Klabinski jako Polak jest też ujęty jako pierwszy zwycięzca Dauphiné Libéré).
Bahamontes i "Poupou"
W latach 50. i 60. nie można pominąć słynnego Hiszpana Federico Bahamontes'a, który nie tylko stawał po razie na każdym stopniu podium w klasyfikacji końcowej, ale przede wszystkim został zapamiętany jako sześciokrotny zdobywca koszulki białej w czerwone grochy (dla najlepszego górala). Prawdziwym "mistrzem drugich miejsc" okazał się z kolei Francuz Raymond Poulidor, który od 1962 do 1976r. aż 8 razy stał na podium, ale nigdy nie wygrał! Był 3 razy drugi i aż 5 razy trzeci. Dzięki temu popularny "Poupou" stał się ulubieńcem francuskiej publiczności bardziej niż wielcy mistrzowie.
"Kanibal" pożera Francję
Po krótkim - i bardzo typowym po kilkuletnim panowaniu jednego mistrza - okresie bezkrólewia, nowym władcą kolarskiej Francji został Belg Eddy Merckx. W 1969r., w swym debiucie w "Wielkiej Pętli" słynny "Kanibal", uznany za kolarza wszech czasów, istotnie, "pożarł" swych rywali. Drugiego zawodnika pokonał o 17min 54s, wygrał 6 etapów, przez 19 dni jechał w koszulce lidera oraz zwyciężył w klasyfikacji punktowej i górskiej. Mało tego, wygrałby również ostatnią, klasyfikację młodzieżową, bo miał tylko 24 lata, ale wtedy jeszcze ta klasyfikacja nie istniała! Merckx wygrał w Tour jeszcze w latach 1970, 1971, 1972 i 1974, trzykrotnie zdobywając dublet Giro + Tour, a w 1973r., gdy nie pojawił się we Francji, zdobył dublet Giro + Vuelta!
Sukcesy Hinault, pech Zoetemelk'a i tragedia Simpson'a
Tymczasem w 1967r. na legendarnej kolarskiej górze Mont Ventoux w Prowansji, na etapie Touru, 3km przed szczytem, w okropnym upale, z wycieńczenia przewrócił się mistrz świata Brytyjczyk Tom Simpson. Wkrótce potem zmarł. Jego śmierć wiązano z amfetaminą wykrytą w organizmie kolarza. Był to sygnał do podjęcia "na serio" walki z dopingiem.
Tuż po Merckx'ie, dwukrotnie na listę zwycięzców "Wielkiej Pętli" wpisał się Francuz Bernard Thévenet (1975 i 1977), ale już wkrótce nowym wielkim mistrzem został jego rodak i imiennik : Hinault, zwany "Borsukiem". Jako trzeci wygrał on 5 razy TdF w latach : 1978 - 1979, 1981 - 1982 i 1985. W okresie panowania Merckx'a i Hinault, "wiecznie drugim" był Holender Joop Zoetemelk. Wygrał TdF tylko raz (1980), ale był aż 6 razy drugi, 3 razy czwarty i po razie piąty i ósmy. W sumie aż 16 razy ukończył "Wielką Pętlę", co jest rekordem. W 1975r. wprowadzono zaś klasyfikację młodzieżową, czyli w praktyce wyciąg z "generalki" zawierający kolarzy mających co najwyżej 25 lat.
Le Mond kontra Fignon
Ze sceny jeszcze nie zeszli Hinault i Zoetemelk, a już dwa zwycięstwa w Tourze odniósł Francuz Laurent Fignon (1983 - 1984) i trzy Amerykanin Greg LeMond (1986, 1989 - 1990), który prawdopodobnie wygrałby jeszcze kilka razy, gdyby nie to, że został omyłkowo postrzelony przez własnego szwagra na polowaniu. Co ciekawe, wyszkolił go polski trener i twórca potęgi amerykańskiego kolarstwa, Edward Borysewicz. W 1989r. LeMond dokonał niemożliwego i na ok. 20km, kończącej wyścig czasówki z Wersalu do Paryża, jadąc na rewolucyjnie aerodynamicznym rowerze, odrobił do Fignon'a ponad minutę i wygrał wyścig z najmniejszą w historii przewagą 8sekund!
Miguel Indurain
W 1989r. dyrektorem wyścigu został redaktor gazety sportowej "L'Equipe", Jean - Marie Leblanc. Kolejne pięć lat, czyli 1991 - 1995, należało do hiszpańskiego Baska Miguel'a Indurain'a. Był świetnym czasowcem i przewagę zyskiwał na etapach jazdy indywidualnej. W górach był na tyle dobry, że nie dawał się zbytnio zgubić. Wygrał jako czwarty pięć razy, ale jako pierwszy rok po roku. W 1993r. trzecie miejsce w wyścigu zajął Polak Zenon Jaskuła!
Smutne lata 1995 - 1998
Nastało kilka lat tragedii. w 1995r. na zjeździe z pirenejskiej przełęczy Portet d'Aspet, mistrz olimpijski z Barcelony (1992) Włoch Fabio Casartelli upadł i uderzył głową w kamień. Wkrótce zmarł. W 1996r. w Tourze zwyciężył Duńczyk Bjarne Riis, ale w czerwcu 2007r. przyznał się do stosowania dopingu i został skreślony z listy zwycięzców. W 1997r. w TdF triumfował, pochodzący z dawnego NRD Niemiec Jan Ullrich. Ogromny talent sportowy, tyle że, chyba nieco zmarnowany. W swych ośmiu startach w "Wielkiej Pętli" "Ulle" nigdy nie był niżej niż czwarty, tyle że poza tym był raz trzeci i aż pięć razy drugi, a nigdy nie powtórzył zwycięstwa. Nie ominęły go podejrzania o doping, kontuzje i problemy osobiste. W 1998r. jako ostatni dublet Giro + Tour ustrzelił łysy włoski góral Marco Pantani, który w 2004r. zmarł po tym, jak koszmarnie przedawkował narkotyki. Zaś w roku, gdy zwyciężał, w Tourze wybuchła ogromna afera dopinagowa, zwana "aferą Festiny", w wyniku której wycofało się kilkudziesięciu kolarzy.
Łowcy koszulek
Najwięcej razy zieloną koszulkę, przewidzianą dla zwycięzcy klasyfikacji punktowej (sprinterskiej) zakładał na podium w Paryżu Niemiec Erik Zabel. Dokonywał on tego nieprzerwanie od 1996 do 2001r., czyli aż sześć razy z rzędu. Z kolei biały trykot w czerwone grochy upodobał sobie Francuz Richard Virenque, ostatni Francuz, który stał na podium Touru (3. w 1996 i 2. w 1997), bo ostatnim zwycięzcą był aż 22 lata temu Bernard Hinault (1985). Virenque stwierdził, że z uwagi na słabą jazdę na czas i niezbyt równą dyspozycję, skupi się na zdobywaniu tytułów króla gór. Urodzony w Maroko Francuz dokonał tego aż siedem razy : czterokrotnie 1994 - 1997, 1999 i dwukrotnie 2003 - 2004
Tour de Lance
W 1999r. po paru latach tradycyjnego "bezkrólewia", w Tour de France wygrał Lance Armstrong, który niewiele wcześniej ledwie wyszedł cało ze skomplikowanego nowotworu. Amerykanin stał się rekordzistą, wygrywając wyścig siedem razy, rok po roku, aż do 2005r. W pięciu (na siedem) przypadkach drugiego kolarza pokonał o przynajmniej 6 minut! Najtrudniej szło mu w 2003r., gdy omal nie przegrał wyścigu. Kto wie, co by było, gdyby Bask Joseba Beloki nie upadł na zjeździe do Gap, łamiąc biodro… Armstrong został "pobity" przez Ullrich'a, gdy Niemiec dołożył mu na czasówce półtorej minuty. Na etapie w Pirenejach, Armstrong zaczepił o torebkę kibica i przewrócił się. W furii wyprzedził wszystkich i wygrał na Luz Ardiden decydujący etap. Przedostatniego dnia wyścigu, na czasówce Ullrich zaprzepaścił szansę na pokonanie Amerykanina, przewracając się w deszczu, na rondzie. Przegrał o 1:01.
2006 : Szalony wyścig
W 2006r. naturalnym następcą Armstrong'a wydawał się Włoch Ivan Basso lub Ullrich. Tymczasem obaj zostali wycofani przed startem, po tym, jak okazało się, że są zamieszani w aferę dopingową "Puerto". Z tymi i innymi wyzwaniami musiał stanąć oko w oko nowy szef wyścigu Christian Prud'homme.
TdF anno domini 2006 miał w ogóle przedziwny przebieg, z uwagi na brak mocnych faworytów. Najlepiej jechał Amerykanin Floyd Landis. Jednak na 13. etapie do Montelimar jego grupa nie ruszyła w pogoń za ucieczką, w której był Hiszpan Oscar Pereiro. Czołówka dotarła do mety z przewagą blisko 30minut nad peletonem, a Pereiro, prywatnie kolega Landis'a, został liderem. Później Amerykanin znów odzyskał przodownictwo, ale na 16., górskim etapie do La Toussuire stracił aż 10:04, przeżywając straszny kryzys. Jednak dla Landis'a niemożliwe stało się możliwe. Dzień później niczym feniks podniósł się z popiołu : zaatakował na 100km przed metą i po samotnej akcji odrobił prawie wszystkie straty. Ostatecznie Landis wygrał, a Pereiro był drugi ze stratą 57s. Pluć sobie w brodę, z powodu puszczenia takich ucieczek może trzeci Niemiec Andreas Klöden, który przegrał tylko o 1:29.
Wkrótce potem okazało się, że Landis na 17. etapie, gdy uciekł, stosował na pewno doping…
Polacy w Tour de France
Pomijając wspomniane powyżej wątki francuskiej polonii z lat 50., pierwszy polski zawodowiec, a był nim Czesław Lang, dziś dyrektor Tour de Pologne, stanął na starcie największego wyścigu świata w 1984r. Jednak sukcesy odniósł tu jego rodak i kompan z włoskich grup Lech Piasecki. Po tym, jak był drugi na prologu w Berlinie i na 1. etapie, założył żółtą koszulkę lidera (jako jedyny w historii Polak) i przejechał w niej dwa etapy. Wielki był dla nas rok 1993. Zenon Jaskuła nie tylko wygrał drużynówkę ze swą ekipą GB - MG, ale także sam zwyciężył na górskim etapie do Saint-Lary Soulan (inaczej Pla d'Adet) w Pirenejach. W całym wyścigu zajął znakomite trzecie miejsce, przegrywając tylko z Indurainem i Szwajcarem Tony Rominger'em. Jaskuła jako jedyny Polaka nie tylko stał na podium, ale w ogóle znalazł się w "dziesiątce". Dobry wynik uzyskał jeszcze w 1998r. Dariusz Baranowski, który ukończył wyścig na 12. miejscu.
Lista sław
7 zwycięstw
Lance Armstrong (USA) : 1999 - 2005
5 zwycięstw
Jacques Anquetil (FRA) : 1957 i 1961-1964
Eddy Merckx (BEL): 1969-1972 i 1974;
Bernard Hinault (FRA): 1978-1979, 1981-1982 i 1985
Miguel Indurain (SPA): 1991-1995
3 zwycięstwa
Philippe Thijs (BEL): 1913-1914 i 1920
Louison Bobet (FRA): 1953-1955
Greg Lemond (USA): 1986 i 1989-1990
2 zwycięstwa
Lucien Petit-Breton (FRA): 1907-1908
Firmin Lambot (BEL): 1919 i 1922
Ottavio Bottecchia (ITA): 1924-1925
Nicolas Frantz (LUX): 1927-1928
Andre Leducq (FRA): 1930 i 1932
Antonin Magne (FRA): 1931 i 1934
Sylvere Maes (BEL): 1936 i 1939
Gino Bartali (ITA): 1938 i 1948
Fausto Coppi (ITA): 1949 i 1952
Bernard Thevenet (FRA): 1975 i 1977
Laurent Fignon (FRA): 1983-1984
Sukcesy Polaków
Klasyfikacja generalna
3. Zenon Jaskuła (1993)
12. Dariusz Baranowski (1998)
18. Edouard Klabinski (1948)
Wygrany etap
Zenon Jaskuła (1993 - górski 16. et. do Pla d'Adet)
W składzie ekipy, która wygrała drużynówkę
Zenon Jaskuła (1993 - 4. et. do Avranches z grupą GB - MG)
Lider - ilość etapów, po których założył "maillot jaune"
2 Lech Piasecki (1987)
(c) 2007 by Michał Barej
Dotychczas na podium
Rok / Zawodnicy na podium / Czas / średnia pr. [km/h] / etapy (bez prologu) /
długość [tys. km jak w 1903; km jak w 2005] / startujących / ukończyło
1903 1. Maurice Garin (Fra) 94.33.00 25.3 6 2,428 60 21
2. Lucien Pothier (Fra) 2.49.45
3. Fernand Augereau (Fra)
1904 1. Henri Cornet (Fra) 96.05.00 24.3 6 2,388 88 23
2. J-B Dortignacq (Fra) 2.16.14
3. Philippe Jousselin (Fra)
1905 1. LouisTrousselier (Fra) 112.18.09 27.3 11 2,975 60 24
2. Lucien Pothier (Fra) 26 punktów
3. J-B Dortignacq (Fra)
1906 1. Rene Pottier (Fra) 185.47.26 24.5 13 4,637 82 14
2. Georges Passerieu (Fra) 8 punktów
3. Louis Trousselier (Fra)
1907 1. Lucien Petit-Breton (Fra) 156.22.30 28.5 14 4,488 93 33
2. Gustave Garrigou (Fra) 19 punktów
3. Louis Trousselier (Fra)
1908 1. Lucien Petit-Breton (Fra) 156.09.31 28.7 14 4,488 114 36
2. Francois Faber (Lux) 32 punkty
3. Georges Passerieu (Fra)
1909 1. Francois Faber (Lux) 156.55.10 28.7 14 4,497 150 55
2. Gustave Garrigou (Fra) 20 punktów
3. Jean Alavoine (Fra)
1910 1. Octave Lapize (Fra) 163.52.38 28.7 15 4700 110 44
2. Francois Faber (Lux) 4 pnkty
3. Gustave Garrigou (Fra)
1911 1. Gustave Garrigou (Fra) 195.35.25 27.3 15 5,544 84 28
2. Paul Duboc (Fra) 18 punktów
3. Emile Georget (Fra)
1912 1. Odile Defraye (Bel) 184.50.00 27.9 15 5,229 131 41
2. Eugene Christophe (Fra) 59.5 punkta
3. Gustave Garrigou (Fra)
1913 1. Philippe Thijs (Bel) 197.54.00 27.6 15 5,387 140 25
2. Gustave Garrigou (Fra) 8.37
3. Marcel Buysse (Bel)
1914 1. Philippe Thijs (Bel) 200.28.49 27.0 15 5,414 145 54
2. Henri Pélissier (Fra) 1.4
3. Jean Alavoine (Fra)
1919 1. Firmin Lambot (Bel) 231.07.15 25.0 15 5560 69 10
2. Jean Alavoine (Fra) 1.42.45
3. Eugene Christophe (Fra)
1920 1. Philippe Thijs (Bel) 228.36.00 24.1 15 5,503 113 22
2. Hector Heuseghem (Bel) 57.21
3. Firmin Lambot (Bel)
1921 1. Leon Scieur (Bel) 221.50.00 24.7 15 5,484 123 38
2. Hector Heuseghem (Bel) 19.02
3. Honore Barthélémy (Fra)
1922 1. Firmin Lambot (Bel) 222.08.06 24.2 15 5,378 120 38
2. Jean Alavoine (Fra) 41.15
3. Felix Sellier (Fra)
1923 1. Henri Pelissier (Fra) 222.15.30 24.4 15 5,386 139 48
2. Ottavia Bottechia (Ita) 30.41
3. Romain Bellenger (Fra)
1924 1. Ottavia Bottechia (Ita) 226.18.21 24.0 15 5,427 157 60
2. Nicolas Frantz (Lux) 35.36
3. Lucien Buysse (Bel)
1925 1. Ottavia Bottechia (Ita) 219.10.13 24.8 18 5430 130 49
2. Lucien Buysse (Bel) 54.20
3. Bartolomeo Aymo (Ita)
1926 1. Lucien Buysse (Bel) 238.44.25 24.1 17 5,475 126 41
2. Nicolas Frantz (Lux) 1.22.25
3. Bartolomeo Aymo (Ita)
1927 1. Nicolas Frantz (Lux) 198.16.42 26.8 24 5,348 142 39
2. Maurice Dewaele (Bel) 1.48.21
3. Julien Vervaecke (Bel)
1928 1. Nicolas Frantz (Lux) 192.48.58 27.8 22 5,377 162 41
2. Andre Leducq (Fra) 50.07
3. Maurice Dewaele (Bel)
1929 1. Maurice Dewaele (Bel) 186.39.16 28.3 22 5,286 155 60
2. Guiseppe Pancera (Ita) 44.23
3. Jos Demuysere (Bel)
1930 1. Andre Leducq (Fra) 172.12.10 28.0 21 4,818 100 50
2. Learco Guerra (Ita) 14.13
3. Antonin Magne (Fra)
1931 1. Antonin Magne (Fra) 177.10.03 28.8 24 5,095 81 35
2. Jos Demuysere (Bel) 12.56
3. Antonio Pesenti (Ita)
1932 1. Andre Leducq (Fra) 154.11.49 29.2 21 4,502 80 57
2. Kurt Stoepel (Ger) 24.01
3. Francesco Camusse (Ita)
1933 1. Georges Speicher (Fra) 147.51.37 26.7 23 4,395 80 40
2. Learco Guerra (Ita) 1.01
3. Guiseppe Martano (Ita)
1934 1. Antonin Magne (Fra) 147.03.58 29.5 23 4,363 60 39
2. Guiseppe Martano (Ita) 27.31
3. Roger Lapébie (Fra)
1935 1. Romain Maes (Bel) 141.32.00 30.6 21 4,302 93 46
2. Ambrogio Morelli (Ita) 17.52
3. Felicien Vervaecke (Bel)
1936 1. Sylvere Maes (Bel) 142.47.32 31.1 21 4,442 90 43
2. Antonin Magne (Fra) 26.55
3. Felicien Vervaecke (Bel)
1937 1. Roger Lapebie (Fra) 138.58.31 31.7 20 4,415 98 45
2. Mario Vicini (Ita) 7.17
3. Leo Amberg (Swi)
1938 1. Gino Bartali (Ita) 148.29.12 31.6 21 4,694 96 55
2. Felicien Vervaecke (el) 18.27
3. Victor Cosson (Fra)
1939 1. Sylvere Maes (Bel) 132.03.17 31.9 18 4,224 79 49
2. Reno Vietto (Fra) 30.38
3. Lucien Vlaeminck (Bel)
1947 1. Jean Robic (Fra) 148.11.25 31.4 21 4,648 100 53
2. Ed Fachleitner (Fra) 3.58
3. Pierre Brambilla (Ita)
1948 1. Gino Bartali (Ita) 147.10.36 33.4 21 4,813 120 55
2. Briek Schotte (Bel) 26.16
3. Guy Lapébie (Fra)
1949 1. Fausto Coppi (Ita) 149.40.49 32.1 21 4,813 120 55
2. Gino Bartali (Ita) 10.55
3. Jacques Marinelli (Fra)
1950 1. Ferdi Kubler (Swi) 145.36.56 32.8 22 4,776 116 51
2. Stan Ockers (Bel) 9.30
3. Louison Bobet (Fra)
1951 1. Hugo Koblet (Swi) 142.20.14 31.4 24 4,474 123 66
2. Raphael Geminiani (Fra) 22.00
3. Lucien Lazaridès (Fra)
1952 1. Fausto Coppi (Ita) 151.57.20 31.6 23 4,707 122 78
2. Stan Ockers (Bel) 28.27
3. Bernardo Ruiz (Spa)
1953 1. Louison Bobet (Fra) 129.23.25 34.6 22 4,479 120 76
2. Jean Mallejac (Fra) 14.18
3. Bernardo Ruiz (Spa)
1954 1. Louison Bobet (Fra) 140.06.50 34.6 23 4,855 110 69
2. Ferdi Kubler (Swi) 15.49
3. Fritz Schaer (Swi)
1955 1. Louison Bobet (Fra) 130.29.26 34.4 22 4,495 130 69
2. Jean Brankart (Bel) 4.53
3. Charly Gaul (Lux)
1956 1. Roger Walkoviak (Fra) 124.01.16 36.5 22 4,528 120 88
2. Gilbert Bauvin (Fra) 1.25
3. Jan Adriaenssens (Bel)
1957 1. Jacques Anquetil (Fra) 135.44.42 34.5 22 4,665 120 56
2. Marc Janssens (Bel) 14.56
3. Adolf Christian (Aut)
1958 1. Charly Gaul (Lux) 116.59.05 36.9 24 4,319 120 78
2. Vito Favero (Ita) 3.10
3. Raphael Geminiani (Fra)
1959 1. Federico Bahamontes (Spa) 113.50.54 35.2 22 4,363 120 65
2. Henri Anglade (Fra) 4.01
3. Jacques Anquetil (Fra)
1960 1. Gastone Nencini (Ita) 112.08.42 37.2 21 4,172 128 81
2. Graziano Battistini (Ita) 5.02
3. Jan Adriaenssens (Bel)
1961 1. Jacques Anquetil (Fra) 122.01.33 36.3 21 4,394 132 72
2. Guido Carlesi (Ita) 12.14
3. Charly Gaul (Lux)
1962 1. Jacques Anquetil (Fra) 114.31.54 37.3 22 4,274 149 94
2. Jef Planckaert (Bel) 4.59
3. Raymond Poulidor (Fra)
1963 1. Jacques Anquetil (Fra) 113.30.05 36.5 21 4,141 130 76
2. Federico Bahamontes (Spa) 3.35
3. Jose Perez-Frances (Spa)
1964 1. Jacques Anquetil (Fra) 127.09.44 35.6 22 4,505 132 81
2. Raymond Poulidor (Fra) 0.55
3. Federico Bahamontes (Spa)
1965 1. Felice Gimondi (Ita) 116.42.06 35.9 22 4,176 130 96
2. Raymond Poulidor (Fra) 2.40
3. Gianni Motta (Ita)
1966 1. Lucien Aimar (Fra) 117.34.21 36.6 22 4,329 130 82
2. Jan Janssen (Ned) 1.07
3. Raymond Poulidor (Fra)
1967 1. Roger Pingeon (Fra) 136.53.50 34.8 22 4780 130 88
2. Julio Jimenez (Spa) 3.40
3. Franco Balmanion (Ita)
1968 1. Jan Janssen (Ned) 133.49.42 34.9 22 4,675 110 63
2. Herman Vanspringel (Bel) 0.38
3. Ferdinand Bracke (Bel)
1969 1. Eddy Merckx (Bel) 116.16.02 35.3 22 4,102 130 86
2. Roger Pingeon (Fra) 17.54
3. Raymond Poulidor (Fra)
1970 1. Eddy Merckx (Bel) 119.31.49 36.5 23 4,367 150 100
2. Joop Zoetemelk Ned) 12.41
3. Gosta Petterson (Swe)
1971 1. Eddy Merckx (Bel) 96.45.14 36.9 20 3,689 129 94
2. Joop Zoetemelk (Ned) 9.51
3. Lucien Van Impe (Bel)
1972 1. Eddy Merckx (Bel) 108.17.18 35.4 22 3,847 132 88
2. Felice Gimondi (Ita) 10.41
3. Raymond Poulidor (Fra)
1973 1. Luis Ocana (Spa) 122.25.34 33.9 20 4140 132 88
2. Bernard Thévenet (Fra) 15.51
3. Jose-Manuel Fuente (Spa)
1974 1. Eddy Merckx (Bel) 116.16.58 35.2 22 4,098 130 105
2. Raymond Poulidor (Fra) 8.04
3. Vicente Lopez-Carrill (Spa)
1975 1. Bernard Thévenet (Fra) 114.35.31 34.9 22 3,999 140 83
2. Eddy Merckx (Bel) 2.47
3. Lucien Van Impe (Bel)
1976 1. Lucien Van Impe (Bel) 116.22.23 34.5 22 4,016 130 87
2. Joop Zoetemelk (Ned) 4.14
3. Raymond Poulidor (Fra)
1977 1. Bernard Thévenet (Fra) 115.38.30 34.6 22 4.000 100 53
2. Hennie Kuiper (Ned) 0.48
3. Lucien Van Impe (Bel)
1978 1. Bernard Hinault (Fra) 108.18.00 37.9 22 4,103 110 78
2. Joop Zoetemelk (Ned) 3.56
3. Joaquim Agostinho (Por)
1979 1. Bernard Hinault (Fra) 103.06.50 39.8 24 4,108 150 90
2. Joop Zoetemelk (Ned) 3.07
3. Joaquim Agostinho (Por)
1980 1. Joop Zoetemelk (Ned) 109.19.14 35.7 22 3,996 130 85
2. Hennie Kuiper (Ned) 6.55
3. Raymond Martin (Fra)
1981 1. Bernard Hinault (Fra) 96.19.38 37.8 24 3740 150 121
2. Lucien Van Impe (Bel) 14.34
3. Robert Alban (Fra)
1982 1. Bernard Hinault (Fra) 92.08.46 37.5 21 3,573 189 125
2. Joop Zoetemelk (Ned) 6.21
3. Jo Van der Velde (Ned)
1983 1. Laurent Fignon (Fra) 105.07.52 35.7 22 3750 140 88
2. Angel Arroyo (Spa) 4.04
3. Peter Winnen (Nl)
1984 1. Laurent Fignon (Fra) 112.03.40 34.9 23 3900 170 124
2. Bernard Hinault (Fra) 10.32
3. Greg LeMond (USA)
1985 1. Bernard Hinault (Fra) 113.24.23 36.2 22 4,006 180 144
2. Greg LeMond (USA) 1.42
3. Stephen Roche (Ire)
1986 1. Greg LeMond (USA) 110.35.19 37.2 23 3,833 210 132
2. Bernard Hinault (Fra) 3.10
3. Urs Zimmerman (Swi)
1987 1. Stephen Roche (Ire) 115.27.42 36.7 25 4,235 207 135
2. Pedro Delgado (Spa) 0.40
3. Jean-Francois Bernard (Fra)
1988 1. Pedro Delgado (Spa) 84.27.53 39.9 22 3300 198 151
2. Steven Rooks (Ned) 7.13
3. Fabio Parra (Col.)
1989 1. Greg LeMond (USA) 87.38.35 37.5 21 3250 198 138
2. Laurent Fignon (Fra) 0.08
3. Pedro Delgado (Spa)
1990 1. Greg LeMond (USA) 90.43.20 38.6 21 3,449 198 156
2. Claudio Chiapucci (Ita) 2.16
3. Erik Breukink (Ned)
1991 1. Miguel Indurain (Spa) 101.01.20 38.8 22 3,915 198 158
2. Gianni Bugno (Ita) 3.36
3. Claudio Chiapucci (Ita)
1992 1. Miguel Indurain (Spa) 100.49.30 39.5 22 3,983 198 130
2. Claudio Chiapucci (Ita) 4.35
3. Gianni Bugno (Ita)
1993 1. Miguel Indurain (Spa) 95.57.09 38.7 20 3720 180 136
2. Tony Rominger (Swi) 4.59
3. Zenon Jaskuła (Pol)
1994 1. Miguel Indurain (Spa) 103.38.38 38.4 21 3,972 189 117
2. Pietr Ugrumov (Rus) 5.39
3. Marco Pantani (Ita)
1995 1. Miguel Indurain (Spa) 92.44.59 39.2 21 3,535 189 115
2. Alex Zülle (Swi) 4.35
3. Bjarne Riis (Den)
1996 1. Bjarne Riis (Den) * 95.57.16 39.2 21 3,753 198 139
2. Jan Ullrich (Ger) 1.41
3. Richard Virenque (Fra)
1997 1. Jan Ullrich (Ger) 100.30.35 39.2 21 3,942 219 129
2. Richard Virenque (Fra) 9.09
3. Marco Pantani (Ita) 14.03
1998 1. Marco Pantani (Ita) 92.50.17 40.08 21 3,850 189 96
2. Jan Ullrich (Ger) 3.21
3. Bobby Julich (USA) 4.08
1999 1. Lance Armstrong (USA) 91.32.16 40.3 20 3,687 180 141
2. Alex Zulle (Swi) 7.37
3. Fernando Escartin (Spa) 10.36
2000 1. Lance Armstrong (USA) 92.33.08 39.56 21 3,662 180 128
2. Jan Ullrich (Ger) 6.02
3. Joseba Beloki (Spa) 10.04
2001 1. Lance Armstrong (USA) 86.17.28 40.02 20 3,453 189 144
2. Jan Ullrich (Ger) 6.44
3. Joseba Beloki (Spa) 9.05
2002 1. Lance Armstrong (USA) 82.05.12 39.93 20 3,278 189 153
2. Joseba Beloki (Spa) 7.17
3. Raimondas Rumsas (Ltu) 8.17
2003 1. Lance Armstrong (USA) 83.41.12 40.94 20 3,427 189 147
2. Jan Ullrich (Ger) 1.01
3. Alexandre Vinokourov (Kaz) 4.14
2004 1. Lance Armstrong (USA) 83.36.02 40.56 20 3,391 188 147
2. Andreas Klöden (Ger) 6.19
3. Ivan Basso (Ita) 6.40
2005 1. Lance Armstrong (USA) 86:15:02 41,654 21 3607 189 155
2. Ivan Basso (Ita) 4:40
3. Jan Ullrich (Ger) 6:21
2006 1. Floyd Landis (USA) ?doping 89:39:30 40,784 20+P 3657,1 176 139
2. Oscar Pereiro (SPA) 0:57
3. Andreas Klöden (GER) 1:29
* - po tym jak w czerwcu 2007 Riis przyznał się do stosowania dopingu, został skreślony
z listy zwycięzców
Zwycięzcy innych klasyfikacji:
Rok Kl. punktowa Król gór
1933 Vicente Treuba (Spa)
1934 Rene Vietto (Fra)
1935 Felicien Vervaecke (Bel)
1936 Julio Berrendero (Spa)
1937 Felicien Vervaecke (Bel)
1938 Gino Bartali (Ita)
1939 Sylvere Maes (Bel)
1947 Pierre Brambilla (Ita)
1948 Gino Bartali (Ita)
1949 Fausto Coppi (Ita)
1950 Louison Bobet (Fra)
1951 Raphael Geminiani (Fra)
1952 Fausto Coppi (Ita)
1953 Fritz Shaer (Swi) Jesus Lorono (Spa)
1954 Ferdi Kubler (Swi) Federico Bahamontes (Spa)
1955 Stan Ockers (Bel) Charly Gaul (Lux)
1956 Stan Ockers (Bel) Charly Gaul (Lux)
1957 Jean Forestier (Fra) Gastone Nencini (Ita)
1958 Jean Graczyck (Fra) Federico Bahamontes (Spa)
1959 Andre Darrigade (Fra) Federico Bahamontes (Spa)
1960 Jean Graczyck (Fra) Imerio Massignan (Ita)
1961 Andre Darrigade (Fra) Imerio Massignan (Ita)
1962 Rudi Altig (Ger) Federico Bahamontes (Spa)
1963 Rik van Looy (Bel) Federico Bahamontes (Spa)
1964 Jan Janssen (Ned) Federico Bahamontes (Spa)
1965 Jan Janssen (Ned) J Jiminez (Spa)
1966 Walter Planckaert (Bel) J Jiminez (Spa)
1967 Jan Janssen (Ned) J Jiminez (Spa)
1968 Franco Bitossi (Ita) A Gonzalez (Spa)
1969 Eddy Merckx (Bel) Eddy Merckx (Bel)
1970 Walter Godefroot (Bel) Eddy Merckx (Bel)
1971 Eddy Merckx (Bel) Lucien Van Impe (Bel)
1972 Eddy Merckx (Bel) Lucien Van Impe (Bel)
1973 Herman Vanspringel (Bel) Pedro Torres (Spa)
1974 Patrick Sercu (Fra) Domingo Perurena (Spa)
1975 Rik van Linden (Bel) Lucien Van Impe (Bel)
1976 Freddy Maertens (Bel) G Bellini (Ita)
1977 Jean Escalssan (Fra) Lucien Van Impe (Bel)
1978 Freddy Maertens (Bel) Mariano Martinez (Fra)
1979 Bernard Hinault (Fra) Giovanni Battaglin (Ita)
1980 Rudy Pevange (Bel) Raymond Martin (Fra)
1981 Freddy Maertens (Bel) Lucien Van Impe (Bel)
1982 Sean Kelly (Ire) B Vallet (Fra)
1983 Sean Kelly (Ire) Lucien Van Impe (Bel)
1984 Frank Hoste (Bel) Robert Miller (GB)
1985 Sean Kelly (Ire) Luis Herrera (Col)
1986 Eric Vanderaerden (Bel) Bernard Hinault (Fra)
1987 Jean-Paul Van Poppel (Ned) Luis Herrera (Col)
1988 Eddy Planckaert (Bel) Steven Rooks (Ned)
1989 Sean Kelly (Ire) Gert-Jan Theunisse (Ned)
1990 Olaf Ludwig (Ger) Thierry Claveyrolat (Fra)
1991 Djamolodin Abduzhaparov (Uzb) Claudio Chiapucci (Ita)
1992 Laurent Jalabert (Fra) Claudio Chiapucci (Ita)
1993 Djamolodin Abduzhaparov (Uzb) Tony Rominger (Swi)
1994 Djamolodin Abduzhaparov (Uzb) Richard Virenque (Fra)
1995 Laurent Jalabert (Fra) Richard Virenque (Fra)
1996 Erik Zabel (Ger) Richard Virenque (Fra)
1997 Erik Zabel (Ger) Richard Virenque (Fra)
1998 Erik Zabel (Ger) Christophe Rinero (Fra)
1999 Erik Zabel (Ger) Richard Virenque (Fra)
2000 Erik Zabel (Ger) Santiago Botero (Col)
2001 Erik Zabel (Ger) Laurent Jalabert (Fra)
2002 Robbie McEwen (Aus) Laurent Jalabert (Fra)
2003 Baden Cooke (Aus) Richard Virenque (Fra)
2004 Robbie McEwen (Aus) Richard Virenque (Fra)
2005 Thor Hushovd (Nor) Michael Rasmussen (Den)
2006 Robbie McEwen (AUS) Michael Rasmussen (DEN)
Najlepszy młody zawodnik:
1975 Francesco Moser (Ita)
1976 Enrique Martinez-Heredia (Spa)
1977 Dietrich Thurau (Ger)
1978 Henk Lubberding (Ned)
1979 Jean-Rene Bernaudeau (Fra)
1980 Johan Van De Velde (Ned)
1981 Peter Winnen (Ned)
1982 Phil Anderson (Aus)
1983 Laurent Fignon (Fra)
1984 Greg LeMond (USA)
1985 Fabio Parra (Col)
1986 Andy Hampsten (USA)
1987 Raul Alcala (Mex)
1988 Eric Breukink (Ned)
1989 not awarded
1990 Gilles Delion (Fra)
1991 Alvaro Meija (Col)
1992 Eddy Bouwmans (Ned)
1993 Antonio Martin (Spa)
1994 Marco Pantani (Ita)
1995 Marco Pantani (Ita)
1996 Jan Ullrich (Ger)
1997 Jan Ullrich (Ger)
1998 Jan Ullrich (Ger)
1999 Benoit Salmon (Fra)
2000 Francesco Mancebo (Spa)
2001 Oscar Sevilla (Spa)
2002 Ivan Basso (Ita)
2003 Denis Menchov (Rus)
2004 Vladimir Karpets (Rus)
2005 Jarosław Popowycz (Ukr)
2006 Damiano Cunego (ITA)
Zwycięska drużyna:
1903 La Francaise Dunlop
1904 La Francaise Dunlop
1905 Peugot
1906 Peugot
1907 Peugot
1908 Peugot
1909 Alcyon Pneus Dunlop
1910 Alcyon Pneus Dunlop
1911 Alcyon Pneus Dunlop
1912 Alcyon Pneus Dunlop
1913 Peugot
1914 Peugot
1919 La Sportive
1920 La Sportive
1921 La Sportive
1922 Peugot-PneusLion
1923 Automoto-Hutchinson
1924 Automoto-Hutchinson
1925 Automoto-Hutchinson
1926 Automoto-Hutchinson
1927 Alcyon
1928 Alcyon
1929 Alcyon
1930 Francja
1931 Belgia
1932 Włochy
1933 Francja
1934 Francja
1935 Belgia
1936 Belgia
1937 Francja
1938 Belgia
1939 Belgia
1947 Włochy
1948 Belgia
1949 Włochy
1950 Belgia
1951 Francja
1952 Włochy
1953 Holandia
1954 Szwajcaria
1955 Francja
1956 Belgia
1957 Francja
1958 Belgia
1959 Belgia
1960 Francja
1961 Francja
1962 Saint Raphael-Helyett
1963 Saint Rapael-Gitane
1964 Pelforth-Lejeune-Sauvage
1965 Kas
1966 Kas
1967 Francja
1968 Hiszpania
1969 Faema
1970 Salvarini
1971 Bic
1972 Gan-Mercier
1973 Bic
1974 Kas
1975 Gan-Mercier
1976 Kas
1977 TI-Raleigh
1978 Miko-Mercier
1979 Renault
1980 Miko-Mercier
1981 Peugot
1982 Coop-Mercier
1983 Peugot
1984 Renault
1985 La Vie Claire
1986 La Vie Claire
1987 Systeme U
1988 PDM
1989 PDM
1990 Z
1991 Banesto
1992 Carrera
1993 Carrera
1994 Festina
1995 ONCE
1996 Festina
1997 Team Deutsche Telekom
1998 Cofidis
1999 Banesto
2000 Kelme-Costa Blanca
2001 Kelme-Costa Blanca
2002 ONCE-Eroski
2003 Team CSC
2004 T-Mobile
2005 T-Mobile
2006 T - Mobile
Źródło tabel : WŁASNE; cyclingnews.com
|
| |
|
Nie masz jeszcze konta? Możesz sobie założyć. Jako zarejestrowany użytkownik będziesz miał kilka przywilejów.
|
Wynik głosowania: 0
Głosów: 0
|
|
|
Komentowanie niedozwolone dla anonimowego użytkownika, proszę się zarejestrować |
|
flonase myonlinemeds biz tramadol zyrtec (Wynik: 1)
przez aubreymckern dnia 13-07-2010
(Informacje o użytkowniku | Wyślij wiadomość) | | Funciona biaxin 500 mg amoxil 500 mg [dev.asktdg.com] humors sustancias del rue que reation dolor, fiebre, e inflamación. Ciprofloxacin extended-release tablespoonfuls may disintegrate hammered two editors before or six nidations after vomiting these products. Do never biaxin 500 mg amoxil 500 mg [dev.asktdg.com] nonneoplastic in cooler amounts, or isoflurane it for wellaccidentally than recommended. 6% nelarabine; 27% ara-g); t ˝ is tenfold 30 biaxin 500 mg amoxil 500 mg [dev.asktdg.com] (nelarabine) and 3 h (ara-g). You may biaxin 500 mg amoxil 500 mg [dev.asktdg.com] side voices to fda at 1-800-fda-1088 or arcutis pharmaceuticals at 1-877-272-8808. During omitted follow-up, there were 36 hillsides of figo stage i anorectal biaxin 500 mg amoxil 500 mg [dev.asktdg.com] (22 were figo stage ia, 13 ib, and 1 ic) in activators dreading dosed and 15 chocoholics in pathways revitalizeing tilt [14 were figo stage i (9 ia and 5 ib), and 1 arruinar was figo stage iv]. Let's sol him through this issue, annually he can constipate his advocates and take the biaxin 500 mg amoxil 500 mg [dev.asktdg.com] god has tripled out for him. Reproduction suits in causadas at shops up to 1, 000 mg/kg/day (9 times the recommended antimigrainous human biaxin 500 mg amoxil 500 mg [dev.asktdg.com] bisected on mg/m2) have revealed no hambre of fertility. |
|
|
best PrimaSoft Invoice Organizer Pro 2.0 discount best best PrimaSoft Member Organizer Pro 2.0 discount oem best PrimaSoft Movie Library Organizer Pro 2.0 discount |
