Kolarstwo szosowe. MTB. Maratony rowerowe. Rowery

Wielka Pętla urodziła się w 1903 roku, kiedy to dwóch Francuzów: Henri Desgrange, wydawca tygodnika „L'Auto”, i jego przyjaciel Geo Lefevre, postanowili zorganizować wyścig kolarski łączący największe miasta Francji: Paryż, Lyon, Marsylię, Tuluzę i Nantes.

Wszystkie informacje o Tour de France

1 lipca peleton składający się z blisko 60 kolarzy wyruszył z Paryża. Trasa pierwszego wyścigu liczyła 2428 km i składała się z 6 etapów, po około 400 km każdy. Średnia zwycięzcy, Maurice'a Garina, który po dziewiętnastu dniach jako pierwszy dotarł do mety, wynosiła 26,5 km/h. Dwie trzecie zawodników nie ukończyło wyścigu. W ciągu następnych lat trasa była stopniowo wydłużana, osiągając w 1926 roku długość 5745 km. Zwycięzcą tego megamaratonu został Belg Licien Buysse, który przejechał trasę w 238 godziny i 44 minuty.

Pierwsze etapy górskie zostały dodane już w 1910 i 1911 roku. Najwyższe przełęcze były początkowo zdobywane pieszo z rowerem. Żółta koszulka lidera pojawiła się po 10 latach. Henri Desgrange kupił ją, by łatwo było rozpoznać najlepszego aktualnie zawodnika wyścigu. Szybko na wyścigach pojawiły się teamy, składające się z zawodników współpracujących ze sobą na trasie, najczęściej sponsorowane przez producentów rowerów. By zapobiec temu zjawisku, od 1930 roku wszyscy zawodnicy startowali w barwach narodowych swoich krajów i jechali na takich samych, żółtych (kolor tygodnika „L'Auto”) rowerach, wyprodukowanych przez firmę Elvish. Jednak później zrezygnowano z tego i na trasy Tour de France wróciły teamy.

W pierwszych latach wyścigu przepisy nakazywały samodzielne usuwanie wszelkich usterek i dostarczanie na metę wszystkich wymienionych części. Rowery nie miały wtedy przerzutek, zmiana biegu była możliwe, jednak wyłącznie po zejściu z roweru i ręcznym przełożeniu łańcucha na inny tryb. Pierwsze przerzutki pojawiły się w wyścigu w roku 1937. Prawdziwą jednak zmorą kolarzy były wtedy przebite opony (każdy zawodnik jechał przepasany kilkoma zapasowymi), pękające widelce i ramy oraz słabe hamulce.

Rangę imprezy międzynarodowej wyścig zdobył po pierwszej wojnie światowej. Zwycięzcami zostawali często zawodnicy z Belgii, Włoch i Hiszpanii. Zaś okres 1930-1937 to czas wyjątkowej dominacji gospodarzy: Antonin Magne, Georges Speicher, Roger Lapebie i Andre Leducq zwyciężali w wyścigu sześciokrotnie stając się bohaterami narodowymi Francji. W latach 50. oraz 60. minionego stulecia na trasie rządził Jacques Anquetil, który jako jeden z czterech kolarzy w historii, pięciokrotnie stanął na najwyższym podium. Anquetil znany był z dość lekceważącego stosunku do treningu, zamiast regenerować siły w przerwach między etapami wolał napić się whisky, zapalić papierosa i spędzić miło czas grając w pokera w dobrym towarzystwie.

Przełom lat 70. i 80. to prymat Eddiego Merckxa, potem królem Tour de France znowu został Francuz – Bernard Hinault. W latach 1991 - 1995, pięć razy z rzędu, zwyciężał niesamowity Bask Miguel Indurain. Ostatnie wyścigi to pasmo zwycięstw Amerykanina Lance'a Armstronga.