Kolarstwo szosowe. MTB. Maratony rowerowe. Rowery - Pamiętne chwile Tour de France

W czasie ponad stuletniej historii na trasie Tour de France wydarzyło się wiele niesamowitych zdarzeń. Niestety także tragicznych.

Wszystkie informacje o Tour de France

Złamany widelec
W 1913 roku Francuz Eugene Christophe był jednym z faworytów wyścigu. Rozpoczął atak w Pirenejach i na szczycie podjazdu przez Tourmalet miał już 18 minut przewagi nad najgroźniejszym rywalem – Belgiem Philippem Thysem. Niestety, podczas zjazdu w jego rowerze złamał się widelec, a ponieważ ówczesne przepisy zmuszały zawodników do własnoręcznego dokonywania wszelkich napraw, Christophe musiał przemaszerować z rowerem na ramieniu 14 km do najbliższej wsi. Ponieważ pracował kiedyś jako ślusarz, udało mu się własnoręcznie zespawać rurę w miejscowej kuźni (po wojnie odsłonięto na niej pamiątkową tablicę), po czym wsiadł na rower i dojechał do mety na 29. pozycji. Kierownictwo wyścigu ukarało go trzema karnymi minutami za to, że przy naprawie skorzystał z pomocy chłopaka obsługującego kowalski miech.

Osioł i kamień
W 1920 roku nieznany zawodnik z Korsyki, Napoléon Paoli, zderzył się na drodze do Bayonne z osłem. Siła uderzenia wyrzuciła go na grzbiet zwierzęcia, które natychmiast pognało w przeciwną stronę niż peleton. Na szczęście dla Paolego, osioł skręcił nogę i zwalił się na ziemię, więc kolarz mógł wrócić na rower i kontynuował wyścig. Niedługo potem spadający kamień uderzył go w głowę. Paoli próbował jeszcze powoli podjeżdżać pod Tourmalet, ale w końcu poddał się i w przydrożnej chacie zasnął ze zmęczenia.

Ślady walki
W latach 20. awarie rowerów miały dla zawodników znacznie gorsze konsekwencje niż obecnie, ponieważ twórca i szef wyścigu, Henri Desgrange, był absolutnie przeciwny zmianom roweru podczas etapu. W 1921 roku Belg Léon Scieur o mały włos nie przegrał całego Touru po tym, jak pękło mu w tylnym kole 11 szprych. Po wymianie musiał przejechać 300 km ze starym kołem przytroczonym do pleców, gdyż kolarze mieli obowiązek pokazać sędziom na mecie wszystkie części. Koło pokaleczyło mu plecy, zostawiając blizny do końca życia.

List od fana
Francuz Antonin Magne nigdy nie otwierał poczty od kibiców, gdyż uważał, że to przynosi pecha. Jednak podczas wyścigu w 1931 roku jego uwagę przykuła duża koperta. Wewnątrz znajdował się szczegółowy opis strategii, jaką zastosuje jeden z jego rywali, Belg Jef Demuysere. Kibic donosił, że będąc w rodzinnej miejscowości Belga podsłuchał, że planuje on atak na brukowanych drogach północnej Francji. Magne nie spuszczał Demuysere'a z oka i gdy ten faktycznie zaatakował, dokładnie jak to opisano w liście, usiadł mu na kole. Do mety dojechali razem, z przewagą 17 minut nad resztą peletonu. Triumfatorem wyścigu został Magne.

Tragedie Wielkiej Pętli
13 lipca 1967 roku wjazd na górę Mt. Ventoux kosztował życie jednego z zawodników, mistrza świata z 1965 roku, Brytyjczyka Toma Simpsona, który zwalił się z roweru na trzy kilometry przed metą na szczycie. Nim skonał, zdążył powiedzieć: „Wsadźcie mnie z powrotem na rower”. Badania wykazały, że Simpson był pod wpływem amfetaminy. Oprócz Toma Simpsona, podczas Touru zginęło jeszcze trzech zawodników. Pierwszą ofiarą był Francuz Adolphe Heliere, który w 1910 roku utonął w morzu podczas dnia odpoczynku. W 1935 roku Włoch Francisco Cepeda, upadając uderzył głową w kamień, zmarł po trzech dniach w szpitalu. Analogiczny wypadek miał miejsce w 1995 roku, gdy mistrz olimpijski, Włoch Fabio Casartelli upadł przy zjeździe z pirenejskiej przełęczy Portet d'Aspet i mimo reanimacji nie odzyskał przytomności. Następnego dnia kolarze oddali cześć jego pamięci, przejeżdżając ostatni górski etap w spacerowym tempie.